پنجابی نظم

 اُٹھ شاہ حُسینا ویکھ لے اسّی بدلی بیٹھے بھیسساڈی جِند نمانی کُوکدی اسی رُلگئے وِچ پردیسساڈا ہر دم جی کُرلاوندا، ساڈی نِیر وگاوے اَکّھاساں جیوندی جاندے مر گئے، ساڈا مادھو ہوئیا وَکھسانوں سپّ سمے دا ڈنّگدا، سانوں پَل پَل چڑھدا زہرساڈے اندر بیلے خوف دے، ساڈے جنگل بن گئے شہراساں شوہ غماں وِچ ڈُبدے، ساڈی رُڑھ گئی ناؤ پتوارساڈے بولن تے پابندیاں، ساڈے سر لٹکے تلواراساں نیناں دے کھوہ گیڑ کے کِیتی وتّر دل دی بھوںایہ بنجر رہ نماننڑی، سانوں سجّن تیری سَونھاساں اُتوں شانت جاپدے، ساڈے اندر لگی جنگسانوں چُپ چپیتا ویکھ کے، پئے آکھن لوک ملنگاساں کُھبے غم دے کھوبڑے، ساڈے لمے ہو گئے کیسپا تانے بانے سوچدے، اساں بُندے ریندے کھیسہُن چھیتی دوڑیں بُلھیا، ساڈی سولی ٹنگی جانتینوں واسطہ شاہ عنایت دا، نہ توڑیں ساڈا ماناساں پیریں پا لئے کُنگھرو، ساڈی پاوے جِند دھمالساڈی جان لباں تے اپّڑی، ہُن چھیتی مُکھ وِکھالساڈے سر تے سورج ہاڑھ دا، ساڈے اندر سِیت سیالبن چھاں ہُن چیتر رُکھ دی، ساڈے اندر بھانبڑ بالاساں مچ مچایا عشق دا، ساڈا لُوسیا اِک اِک لُوںاساں خُود نوں بُھلّے سانولا، اساں ہر دم جپیا توںسانوں چِنتا چِخا چڑھاون دی، ساڈے تِڑکن لَگے ہَڈّپَھڑ لیکھاں برچھی دُکھ دی ساڈے سینے دتی کَڈاساں دھُر تُوں دُکھڑے چاکدے ساڈے لیکھیں لکھیا سوگساڈی واٹ لمیری دُکھ دی،ساڈے عُمروں لمے روگساڈے ویہڑے پھوہڑی دُکھ دی،ساڈا رو رو چوئیا نورایہ اوکڑ ساڈی ٹال دے، تیرا جیوے شہر قصورآ ویکھ سُخن دیا وارثا،تیرے جنڈیالے دی خیراَج پُتر بولی ماں دے پئے ماں نال رکھن وَیراَج ہیر تیری پئی سہکدی، اَج کَیدو چڑھیا رنگاَج تخت ہزارے ڈھے گئے،اَج اُجڑیا تیرا جھَنگاَج بیلے ہو گئے سنجڑے، اَج سُکیا ویکھ چنھااَج پِھرن آزُردہ رانجھڑے، اَج کھیڑے کر دے چاءاَج ٹُٹی ونجھلی پریت دی، اَج مُکے سُکھ دے گِیتبَن جوگی دَر دَر ٹولیا، سانوں کوئی نہ مِلیا مِیتاساں اکھرموتی رولدے، اساں در در لاندے واجکوئی لبھے ہِیر سیالڑی جیہڑی رنگے اپنا تاجساڈے ہتھ پیالہ زہر دا، اساں ویلے دے سُقراطاساں کَھنڈ بنائیے کھار نوں ساڈی جگ توں وکھری باتاُٹھ جاگ فریدا سُتّیا ہُن کر کوئی تدبیرجِند ہِجر کریڑے پَھس کے اَج ہو گئی لیرو لِیرسانوں جوبن رُتے ویکھ کے سَب آکھن بابا لوگکِس کھویا ساڈا جوبنا سانوں لگا کیہا روگاساں پیڑاں دا وَنجھ پالیا سانوں دُکھاں چاہڑی پانسانوں غم دا پینجا پِنجدا ساڈے تُنبے اُڈدے جاناساں بِیجے رُکھ انار دے سانوں لبھے تُمے کَوڑاساں مرن دیہاڑ اُڈیکدے ساڈی وَدھدی جاوے سَوڑساڈے سِر تے رُکھ بلور دے ساڈی دھُپوں گہری چھاںساڈے تَنبو ساڑے سورجے ساڈی لُوسے دھرتی ماںساڈی اُجڑی حالت ویکھ کے پا رحمت دی اِک جھاتساڈے سر توں اَنھی رات نوں ہُن کر سائیاں شبراتہُن آ باہو سُلطانیا سانوں درداں لیا لتاڑاَج توڑ زنجیری دُکھ دی اَج "ھُو" دا نعرہ مارسانوں الف بنا دے پیاریا ساڈی مُک جائے بے دی لوڑمَن مُشّکے بوٹی عشق دی سب نِکلے دل دی کوڑایتھے تِڑدے سب ایمان تے ایتھے اُڈدی عشق دی دھُوڑجو عشق سلامت منگدا پھڑ اُس نوں لیندے نُوڑساڈا تالو جاوے سُکدا ساڈی ودھدی جاوے پیاسبن بدل ساون ماہ دا ساڈی پوری کر دے آساساں اپنی قبرے آپ ہی لئے لہو دے دیوے بالاساں بے بُریاں دے شہر وِچ ایہ کیتا نواں کمالسائیں دمڑی شاہ دیا پیاریا تیرا جیوے سیف ملوکساڈے دیدے ترسن دید نوں ساڈے دل چوں اُٹھدی ہوکسانوں گُڑھتی دے دے سُخن دی ساڈی کر دے صاف زبانسانوں بُکّل وِچ لپیٹ کے ہُن بخشو عِلم گیاناساں راتیں اُٹھ اُٹھ پِٹدے ساڈے کالجے پئے گئی سوجاساں چَھم چَھم روندے پیاریا سانوں ہر دم تیری کھوجاساں موہرا پِیتا سچ دا ساڈے نِیلے ہو گئے بُلھاساں رہ گئے کلّم کلّڑے ساڈا ویری ہویا کُلساڈے نَینِیں نِیندر رُس کے جا پُہنچی کیہڑے دیسہر راتیں چَھویاں مار دے سانوں لیف سرہانے کھیسآ کوٹ مِٹھن دیا والیا لے جھبدے ساڈی سارہِک تِکھڑا نین نوکیلڑا ساڈے دل تِھیں ہویا پارسانوں چڑھیا تَیئیا ہِجر دا ساڈا کر لے کوئی توڑسانوں بِرہن جوکاں لگیاں ساڈا لِتا لہو نچوڑاساں اپنے ہی گل لگ کے نِت پائیے سو سو وَینساڈی آ قسمت نوں چِمبڑی اِک بھکھاں ماری ڈینایہنوں کِیلو منتر پھوک کے ایہنوں کڈھو دیسوں دورایہہ پِچھل پیری اوتری ایتھے بن بن بیٹھے حوراَج پے گیا کال پریت دا اَج نفرت کیتا زورکر تتّا لوگڑپریم دا ساڈے جثے کرو ٹکورساڈی سوچ نوں پیندیاں دندلاں ساڈے جھل جھل ہف گئے ساہنِت پھندے بُن بُن سُخن دے اساں خُود نوں دیندے پھاہسانوں ویلا پَچھ لگاوندا اُتے گھڑیاں پاون لُوندن راتاں مَچھ مریلڑے سانوں غم دی دلدل دھُونسانوں لڑدے ٹھُونوے یاد دے ساڈا جُثہ نِیلو نِیلسانوں کُوڑے کُوڑا آکھدے کیہ دیئے اساں دلیلآ تلونڈی دے بادشاہ گرو نانک جی مہاراجتوں لاڈلا بولی ماں دا تیری جگ تے رہنی واجلے فیض فرید کبیر توں کیتا اُلفت دا پرچارتوں نفرت دے وِچ ڈُبدے کئی بیڑے کیتے پارتُوں مان ودھایا پُرش دا تُوں ونڈیا اَت پیارپا سچ دی چھاننی پاپ چوں تُوں لِتا پُن نتارتیرا وسے گُرو دوالڑا تیرا اُچا ہووے ناںدِن راتیں سِیساں دیوندی تینوں نانک بولی ماںاے شِو کمارا پیاریا منگ ماں بولی دی خیراساں ٹُر پئے تیری راہ تے اساں نپّی تیری پَیڑتُوں چھوٹی عُمرے پیاریا کیتا عمروں وَدھ کمالتُوں ماں بولی دا بوٹڑا لیا لہو اپنے نال پالتوں بھنے پِیڑ پراگڑے توں پیتی گھول رسونتتیرا لِکھیا گاہ نہ کڈھدے کئی سُر دے شاہ کلونتپا چھاپاں چَھلے پینکھڑا لا ٹِکا نَتھ پازیبتُوں ورت کے لفظ انوکھڑے بھری ماں بولی دی جیبتُساں سب سُچجے سجڑے رل پیش کرو فریادرب ماں بولی دا اُجڑیا گھر فیر کرے آبادچل چھڈ ندیمے قادری ہُن کر دے پُور کلامتُوں سیوک بولی ماں دا تیرا جگ تے رہنا نام